Złożony stabilizator ciepła

Kompozytowe stabilizatory na bazie soli ołowiu nie tylko charakteryzują się dobrą stabilnością termiczną i mogą być stosowane jako główne stabilizatory PVC w produktach z PVC, ale mają również swoje własne, niezależne właściwości, na które należy zwrócić uwagę podczas ich stosowania. Zgodnie z wieloletnim doświadczeniem w projektowaniu receptur, kwestie, na które należy zwrócić uwagę podczas stosowania monomerycznych stabilizatorów na bazie soli ołowiu, podsumowano poniżej:

1. W pełni zrozumieć właściwości i możliwości zastosowania każdego stabilizatora kompozytowego soli ołowiowej, a następnie przetestować go i skorygować w praktyce.

Każdy stabilizator kompozytowy na bazie soli ołowiowej ma swoje własne, niezależne właściwości i zakres zastosowania. Aby dobrze wykorzystać stabilizator, musimy w pełni zrozumieć jego właściwości, wiedzieć, w jakich warunkach wykazuje on swoje zalety, a w jakich nie. Na przykład, dwuzasadowy fosforyn ołowiu charakteryzuje się dobrą odpornością na warunki atmosferyczne, a jego zalety można w pełni wykorzystać w produktach przeznaczonych do użytku na zewnątrz, które wymagają odporności na warunki atmosferyczne, dlatego często pełni funkcję głównego stabilizatora w takich produktach. Natomiast trójzasadowy siarczan ołowiu charakteryzuje się doskonałą stabilnością termiczną i może być stosowany jako główny stabilizator w sytuacjach wymagających wysokiej stabilności termicznej.

2. Wybierz odpowiedni stabilizator zgodnie ze szczegółowymi warunkami przetwarzania i zastosowania

Różne produkty mają różne wymagania, dlatego należy dobrać różne stabilizatory. Różne urządzenia i warunki przetwarzania stawiają różne wymagania stabilizatorom. Podczas projektowania receptury starannie uwzględniamy specyficzne warunki zastosowania i dobieramy odpowiedni rodzaj i kombinację stabilizatorów. Dawkowanie. Spośród głównych produktów, rury zazwyczaj nie wymagają wysokiej odporności na warunki atmosferyczne, dlatego jako główny stabilizator stosuje się głównie trójzasadowy siarczan ołowiu o dobrej stabilności termicznej. Ponadto, ze względu na prosty kształt przekroju poprzecznego rury i krótką historię termiczną podczas przetwarzania, ilość stabilizatora nie jest zbyt duża.

3. Efekt synergistyczny pomiędzy stabilizatorami

Istnieją trzy różne efekty połączenia stabilizatorów: jeden to efekt synergistyczny, czyli efekt 1+1>2; drugi to efekt addytywny, czyli efekt 1+1=2; trzeci to efekt antagonistyczny, czyli efekt 1+1<2. Podczas projektowania musimy dokładnie zrozumieć interakcję między różnymi stabilizatorami, lepiej wykorzystać efekt synergii między nimi i dołożyć wszelkich starań, aby uniknąć efektu konfrontacji między nimi, aby uzyskać opłacalny system stabilizacji ciepła.