Stałe kompozytowe stabilizatory wapniowo-cynkowe składają się głównie z mydła kwasu stearynowego, a następnie z mydła kwasu laurynowego i mydła kwasu oleinowego. Produkt charakteryzuje się dobrą smarownością i nie obniża temperatury mięknienia twardych produktów z PVC, dzięki czemu nadaje się do obróbki rur i profili z twardego PVC.
Produkty przetwarzane przy użyciu technologii mikroemulsyfikacji przezwyciężają wyżej wymienione wady. Ludzie koncentrują się na dwóch aspektach ulepszeń: aby poprawić początkowe zabarwienie, dodaje się odpowiednią ilość mydła cynkowego, a środki chelatujące są stosowane w celu unieszkodliwienia chlorku cynku. Jest to znane jako wysoka koordynacja cynku: zmniejszenie ilości dodawanego mydła cynkowego w celu zapobiegania wypalaniu się cynku oraz stosowanie dodatków w celu zmiany początkowego zabarwienia. Ta metoda jest znana jako niska koordynacja cynku. Jest nie tylko szeroko stosowana w produktach miękkich, jej efekt stabilności termicznej i przezroczystości zostały uznane, ale również z powodzeniem stosowana w przetwarzaniu produktów twardych. Aby utrzymać minimalne początkowe zabarwienie i zapobiec wypalaniu się cynku w układzie wapń/cynk
Zasadniczo sole ołowiu przylegają tylko do powierzchni cząstek PVC, co utrudnia łączenie się cząstek PVC, znacznie opóźniając plastyfikację, zmniejszając tarcie między cząsteczkami PVC i minimalizując ścinanie w PVC. Urządzenia przetwórcze mogą wytrzymać niższe obciążenia. Im więcej soli ołowiu zostanie użyte, tym drobniejsze będą jej cząsteczki, a efekt będzie bardziej widoczny.
Tradycyjne, przyjazne dla środowiska produkty, takie jak stabilizatory wapniowo-cynkowe, ze względu na swoją wysoką elektroujemność, wykazują pewne powinowactwo między grupami polarnymi a ostrymi węzłami żywicy PVC podczas procesu plastyfikacji, tworząc silne kompleksy energetyczne wiązań, osłabiając lub eliminując przyciąganie wiązań jonowych w różnych warstwach PVC. Sprawia to, że splątane segmenty łańcucha PVC łatwo ulegają dyfuzji, a granice między grupami cząsteczkowymi ulegają zwężeniu, co sprzyja plastyfikacji żywicy PVC. Powoduje to gwałtowny wzrost ciśnienia stopu, spadek lepkości stopu, wzrost temperatury i obniżenie temperatury plastyfikacji po częściowym uplastycznieniu żywicy w sekcji zasilającej. Nastąpiło ponowne uplastycznienie przejściowe żywicy.
Z uwagi na fakt, że tradycyjne urządzenia do przetwarzania PVC są zaprojektowane do przetwarzania z użyciem stabilizatorów soli ołowiowych, nawet dodanie wystarczającej ilości środka smarującego nie może zapobiec dalszej plastyfikacji żywicy w odpowiednim czasie, a także zaburza pierwotną równowagę smarowania. Zastosowanie stopionego PVC na etapie homogenizacji zużywa dużą ilość stabilizatora termicznego, ale nie pozwala na osiągnięcie idealnej lepkości i elastyczności, aby sprostać wymaganiom produkcyjnym twardego PVC. Jest to problem, który stabilizatory wapniowo-cynkowe muszą rozwiązać, zastępując sole ołowiowe.
Czas publikacji: 20-11-2024
